Po uwolnieniu, 7 lutego 1919 wstąpił do Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera, wraz z którą powrócił do Polski i został awansowany do stopnia podporucznika. W Wojsku Polskim otrzymał przydział do 144 pułku piechoty, a następnie do 13 pułku piechoty. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W jej trakcie pełnił funkcję dowódcy oddziału karabinów maszynowych. 18 czerwca 1920 został ranny. Za wykazaną postawę w czasie walk odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:Po wojnie służył w 71 pułku piechoty, będącym kontynuatorem 144 pułku piechoty. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z 1923. Pracował na stanowisku dowódcy szkoły podoficerskiej Dowództwa Okręgu Korpusu nr I w Warszawie. Od 1924 był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. 31 marca 1930 został przeniesiony z KOP do 6 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko dowódcy batalionu. We wrześniu 1933 został wyznaczony na stanowisko dowódcy II batalionu detaszowanego w Drohobyczu. Został awansowany do stopnia podpułkownika. Od 11 sierpnia 1939 był I zastępcą dowódcy 23 pułku piechoty im. płk. Leopolda Lisa-Kuli.