podczas obserwacji Parkera ptaki zwracały zdecydowaną większość z nich i żadne z nich nie spadło na ziemię. Niekiedy poza sezonem lęgowym jemiołuszniki zbierają się w grupy liczące 4–10 osobników. Podobne zależności między ptakiem a sandałowcami obserwowano u przedstawicieli Euphonia (łuszczaki) i Dicaeum (kwiatówki). Sugestie, jakoby jemiołuszniki miały łowić owady w powietrzu, podobnie jak przedstawiciele rodzaju Ampelion, nie zostały potwierdzone.
Gatunki sympatryczne W miejscach badanych przez Parkera Z. stresemanni zdawał się być jedynym ptakiem odpowiedzialnym za rozprzestrzenianie nasion gązewnikowatych na obszarach położonych powyżej 3000 m n.p.m. (ornitochoria) i przypuszczalnie jedynym owocożernym. Na obszarze lasów Polylepis, które eksplorował wspomniany ornitolog, występowały inne gatunki ptaków, w tym:
Ponadto autor ze ssaków wspomniał jelenia wirginijskiego (Odocoileus virginianus), szynszylę dużą (Lagidium peruanum), tarukę (Hippocamelus antisensis).
Lęgi Do 1976 nie było informacji o lęgach jemiołusznika;