Pierwsza Konstytucja obowiązywałą z drobnymi zmianami bez przeszkód, aż do wybuchu I wojny światowej w 1914 roku. Księstwo Liechtensteinu ogłosiło neutralność w trakcie konfliktu, co stanowiło problem, ze względu na związek państwa z Austro-Węgrami. Potrzeba zerwania zależności państwa od Austro-Węgier stała się jasna, pod koniec wojny, w obliczu porażki państw centralnych. Liechtenstein i Austria były powiązane unią celną, walutową i pocztową.
Alternatywą dla Liechtensteinu była Szwajcaria, która wspierała Księstwo, wysyłając dostawy mąki, które uchroniły Księstwo przed klęską głodu. Rząd krajowy składał się w większości z zagranicznych (austriackich) polityków, a premierem był austriacki baron Leopold von Imhof. Powodowało to, że mieszkańcy Liechtensteinu nie mieli swoich własnych przedstawicieli w krajowych władzach. To zaś przyczyniło się do powstania dwóch partii: Chrześcijańsko-Społecznej Partii Ludowej, która opowiadała się za zmianą orientacji zagranicznej państwa; oraz Postępowej Partii Obywatelskiej, która chciała pozostać w silnych stosunkach z Austrią.