Z początku przy budowie zatrudnionych było 1421 pracowników, a wraz z rozwojem prac ich liczba wzrosła do 20 tys.. Linię Semmering ukończono w 1854 roku, a linię do Triestu w 1857 roku. W 1998 roku linia została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Po dymisji Francesconiego objął 1 sierpnia 1848 zarząd Dyrekcji Generalnej Cesarsko-Królewskich Kolei Państwowych jako inspektor generalny kolei (Generalinspektor der Staatseisenbahn). We wrześniu 1849 dokonał otwarcia linii kolejowej Celje–Lublana i został skierowany do zarządu sekcji kolejowej w ministerstwie handlu.
W 1850 stanął na czele Generalnej Dyrekcji Budowlanej (Generalbaudirektion), otrzymał tytuł radcy ministerialnego i rozpoczął budowę odcinka z Lublany do Triestu. W czerwcu 1851 otrzymał tytuł szlachecki. W 1852 objął zarząd Centralnej Dyrekcji Budowy Kolei (Zentraldirektion für Eisenbahnbauten), podległej ministerstwu handlu i opublikował w Wiedniu raport z postępów w budowie kolei za lata 1840–1850. W 1853/1854 przedstawił projekt sieci linii kolejowej dla całego Cesarstwa Austrii.