W Japonii rozwijano związane z konkretnymi instrumentami tabulatury muzyki dworskiej gagaku; najstarszy zachowany zapis muzyki fletowej sporządzono w 966. W Korei w XV wieku opracowano , w którym znaki wysokości umieszczano w prostokątnej siatce przedstawiającej zarazem przebieg muzyki w czasie.
thumb|Dwunastowieczny bizantyjski irmologion z klasztoru św. Katarzyny na Synaju, zapisany starobizantyjską notacją neumatyczną Systemy notacyjne powstawały również w średniowiecznych kulturach basenu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu. Od IX wieku arabscy teoretycy posługiwali się alfabetycznymi sposobami oznaczania dźwięków. Al-Kindi zastosował taki zapis m.in. w dwugłosowym przykładzie przeznaczonym dla lutnistów; jego pisma obejmowały również zagadnienia interwałów, skal i rytmu. W tym samym stuleciu na łacińskim Zachodzie pojawiły się notacje neumatyczne. Ich najstarsze odmiany wskazywały kierunek melodii, grupowanie dźwięków i niektóre właściwości wykonania, służąc przede wszystkim jako pomoc dla śpiewaków znających repertuar z przekazu ustnego. Od X wieku w tradycji poświadczone są odrębne systemy notacji neumatycznej, służące do zapisywania przebiegu melodii i formuł śpiewu liturgicznego. W Europie Wschodniej rozwijały się także ruskie systemy neumatyczne, w tym , poświadczona od XI wieku, oraz kriuki.