Notacje łacińska i bizantyńska oraz ruskie systemy neumatyczne rozwijały się odrębnymi drogami, podobnie jak ówczesne systemy arabskie i wschodnioazjatyckie.
Jednym z najstarszych jednoznacznie rozpoznanych rodzimych systemów notacyjnych w Afryce jest ukształtowana prawdopodobnie w XVI wieku notacja melekket, stosowana w tradycji . Jej znaki nie określają wysokości kolejnych dźwięków, lecz odsyłają śpiewaka do zapamiętanych formuł melodycznych, dlatego system ten nie zastępuje nauczania ustnego. W wielu innych regionach Afryki repertuary przekazywano przez śpiew, grę, ruch oraz uczestnictwo we wspólnych praktykach muzycznych. Posługiwano się również przekazywanymi ustnie sylabami, wzorcami słownymi, nazwami strun oraz numerami klawiszy instrumentów. Przekaz ustny miał podstawowe znaczenie także w Azji Południowo-Wschodniej: dobrze udokumentowane jawajskie systemy zapisywania muzyki gamelanowej powstały pod koniec XIX wieku. Stosowane w nich liczby przedstawiają przede wszystkim szkielet melodyczny i układ formalny, natomiast realizacja pozostałych partii opiera się na praktyce i wiedzy wykonawców.