Po wybuchu wojny włączył się w działalność podziemną. W 1942 zorganizował i został komendantem rejonu obejmującego gminę Kalinówka, Knyszyn i Trzcianne w obwodzie Białystok Batalionów Chłopskich. Zorganizował akcję dywersyjną, w wyniku której doszło do katastrofy kolejowej w Mońkach 3 października 1943. Udzielał schronienia i pomocy osobom poszukiwanym przez Niemców – polskim i radzieckim partyzantom oraz osobom wywożonym na roboty przymusowe do Niemiec. Po aresztowaniu Ignacego Gackiego jesienią 1943 objął dowództwo obwodu Białystok Okręgu Białystok BCh.

Po zakończeniu okupacji pracował w latach 1944–1945 na stanowisku komendanta straży ochrony lotniska w Białymstoku. W latach 1944–1947 sprawował funkcję sołtysa wsi Mońki. Został fałszywie oskarżony i 17 lipca 1947 aresztowany przez funkcjonariuszy MBP. Wystosowano petycję o jego uwolnienie, którą podpisało 97 mieszkańców z gmin Goniądz i Kalinówka. Po uwolnieniu był urzędnikiem samorządowym i prowadził gospodarstwo rolne.