Terroryzm lewicowy reprezentowały w latach 80. takie organizacje jak włoskie Brigate RossePiotr Borucki, Czerwone Brygady – czarna rzeczywistość Włoch, Warszawa 1980. i niemiecka Rote Armee FraktionJerzy Nowakowski, Kronika terroru. Ruchy anarchistyczne w RFN 1968-1980, Warszawa 1981.Maria Tomczak, Terroryzm w RFN i Berlinie Zachodnim. Źródła, strategie i konsekwencje działalności terrorystycznych ugrupowań skrajnej lewicy, Poznań 1986.; współcześnie najaktywniejsi są anarchiści-insurekcjoniści (np. greckie Konspiracyjne Komórki Ognia)Jarosław Tomasiewicz, Zło w imię dobra. Zjawisko przemocy w polityce. Wydawnictwa Szkolne PWN, Warszawa 2009, , s. 120123., ponadto dzisiaj terroryzm lewicowy lub skrajnie lewicowy bywa utożsamiany ze skrajnymi odłamami antify. Lewicowe grupy terrorystyczne rzadko dokonywały zamachów przeciwko ludzkości w sposób bardziej masowy (tutaj przede wszystkim wyróżniała się działalność lewicowej narodowowyzwoleńczej organizacji ETA), ale przede wszystkim stosowały metody zamachów na pojedyncze osoby (gł. polityków, prawników, reprezentujących instytucje, partie lub idee, które uznawali za winne niesprawiedliwości) – taką taktykę stosowały między innymi Czerwone Brygady i Frakcja Czerwonej Armii.