z uwag Neluska na stronie wynika jednak, że jest ona królową ojczystej wyspy. Namowy Vasca wzruszają przy tym Selikę, ona sama także nie jest mu obojętna – świadczy o tym melodia, która stanowi powtórzenie fragmentu arii Inez ze sceny pierwszej, w którym opowiada ona o swojej miłości do Vasca. Wobec milczenia niewolników Vasco przedstawia Radzie, że tylko nowa wyprawa odkrywcza może rozwiązać tę zagadkę – Rada jednak ostatecznie odmawia spełnienia jego prośby, co wywołuje wybuch jego gniewu. Obrażeni zarzutami Vasca członkowie rady, wytykając mu rebelię i bezbożność, nakazują wtrącić go do więzienia; potępia go zwłaszcza Wielki Inkwizytor, a także zazdrosny don Pedro. Kończąca akt I wymiana zdań między osamotnionym Vaskiem a radą ma charakter pełnej potężnych emocji stretty.
Akt II Więzienienie inkwizycji w Lizbonie
W więzieniu zamyślona Selika obserwuje śpiącego Vasca i powstrzymuje Neluska, który próbuje go zamordować. Przebudzony Vasco marzy o drodze do Indii. Nagle pojawiają się w więzieniu Inez, Anna, don Pedro i don Alvaro. Inez kupiła Vaskowi wolność godząc się na małżeństwo z don Pedrem. Vasco ofiaruje jej Selikę jako niewolnicę aby Inez wiedziała, że kocha jedynie ją. Don Pedro informuje go, że pomijając go przygotował własną wyprawę do Indii.