Kopiec Mnichów – prekolumbijska konstrukcja ziemna, znajdująca się w indiańskim mieście Cahokia w amerykańskim stanie Illinois. Jest to największy tego typu obiekt, jaki wzniesiono w Ameryce Północnej. Mierzy około 30 m wysokości, 291 m długości oraz 236 m szerokości u podstawy, czyli więcej niż Wielka Piramida w Gizie. Jednakże w przeciwieństwie do egipskich piramid, które zostały zbudowane z kamienia, kopiec wzniesiono niemal wyłącznie z warstw ziemi i gliny, a jego szczyt spłaszczono. Dzięki takiej konstrukcji udało się utrzymać stały poziom wilgotności, a tym samym zminimalizować niestabilność gliny, która szybko chłonie wodę i pęcznieje.
Jego nazwa wywodzi się od grupy trapistów, którzy na początku XIX wieku mieszkali w jego pobliżu.
Konstrukcja Między 600 a 800 rokiem na terenach znajdujących się w pobliżu zbiegu rzek Missisipi, Missouri i Illinois zaczęły się osiedlać grupy Indian. Nie wiadomo dokładnie kim byli, dlatego społeczności te określa się wspólnym mianem kultury Missisipi. Prawdopodobnie między 900 a 950 rokiem rozpoczęły usypywanie kopca. Badacze wykazali, że początkowo był niewielkich rozmiarów, jednakże w miarę upływu czasu rozbudowano go do tego stopnia, że przykrył całą pierwotną osadę.