Taksonomia i filogenetyka thumb|left|Rycina przedstawiająca S. laticaudus z pracy Müllera i Henle. Gatunek ten został po raz pierwszy opisany w 1838 roku przez niemieckich biologów Johannesa Petera Müllera i Friedricha Gustava Jakoba Henle w pracy Systematische Beschreibung der Plagiostomen. Okazem typowym (holotypem) jest mierzący 42 cm osobnik oznaczony numerem katalogowym ZMB 7830, przechowywany w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie. Nazwa rodzajowa Scoliodon jest połączeniem greckich słów "skolios" (skośny) i "odonos" (ząb). Epitet gatunkowy pochodzi od łacińskich słów latus (szeroki) i cauda (ogon).
W 1852 roku holenderski ichtiolog Pieter Bleeker opisał nowy gatunek, Carcharias macrorhynchos. Niemiecki zoolog Albert Günther w 1870 roku w nieopublikowanym manuskrypcie uznał go za synonim S. laticaudus, co później potwierdził sam Bleeker. William White i inni w 2010 roku dowiedli ważność taksonu S. macrorhynchos. Co więcej, molekularna analiza rodzaju Scoliodon wykazała, że dzieli się on na trzy gatunki: S. laticaudus występujący u wybrzeży Indii, Pakistanu i Sri Lanki, S. macrorhynchos zamieszkujący zachodnio-centralny Pacyfik oraz trzeci takson występujący w Zatoce Bengalskiej oraz wodach zachodniej Tajlandii (pasujący do opisu S. muelleri).