XIX wieku, przy równoczesnej neogotyckiej przebudowie bazyliki katedralnej, plac został wybrukowany.
Na przełomie wieków XIX i XX plac Katedralny uzyskał swoją ostateczną, znaną współcześnie formę architektoniczną.
Okres od XX wieku mały|lewo|Widok na południowo-wschodnią część placu, w kierunku Rynku Na początku XX wieku kamienicom położonym w zaułku przykatedralnym, ze względu na ich katastrofalny stan techniczny, groziło wyburzenie. Władze miejskie planowały ich przebudowę, jednakże od planów tych odstąpiono, gdy w 1903 roku określiły je mianem ruder. Do roku 1904 wyprowadzono z nich wszystkie funkcjonujące wcześniej instytucje szkolne. Za sprawą m.in. interwencji arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga i decyzji Komisji dla Zachowania Zabytków Sztuki do wyburzenia jednak nie doszło.
W 1914 roku w domu Mansjonarzy swoją siedzibę miała XIV Polska Drużyna Strzelecka i Komenda Obwodowa, natomiast w dwudziestoleciu międzywojennym, z inicjatywy lekarza powiatowego Macieja Warędy, w domu Mikołajowskim zlokalizowano Powiatowy Ośrodek Zdrowia, a także Muzeum Higieny.
W 1938 roku budynki przykatedralne, decyzją biskupa tarnowskiego Franciszka Lisowskiego, zakupiła tarnowska kuria diecezjalna z zamysłem umieszczenia tam zbiorów Muzeum Diecezjalnego. W okresie okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej w domach tych mieściła się Rada Główna Opiekuńcza oraz Caritas