Co więcej, w ręce Kościoła powrócił wówczas dom prepozyta (odtąd pałacyk kanonicki), w którym po przebudowie urządzono mieszkania dla kanoników kapituły katedralnej.
W okresie między 1796 a 1814 rokiem do kamienicy narożnej z Rynkiem, jedynej położonej dotychczas we wschodniej pierzei placu i charakteryzującej się wysokim, łamanym dachem, przystawiono dom od strony placu Katedralnego. Przed rokiem 1814, w wyniku scalenia kilku istniejących wcześniej domów, powstała kamienica pod numerem 6, rozciągająca się wzdłuż katedry, z wejściem głównym zwróconym na wschód, a dłuższym skrzydłem na północ. Budynek ten w okresie od 1818 do najpóźniej 1848 roku gruntownie przebudowano, w wyniku czego charakteryzuje się on znaczącymi rozmiarami oraz swoim osobnym dziedzińcem. Później, w II poł. XIX wieku przekonstruowano także do znanego obecnie kształtu jego elewację. W podobnym okresie przekonstruowano ponadto pałacyk kanonicki, który uzyskał neorenesansową fasadę.