Został wzniesiony na planie krzyża, z pomieszczeniem ołtarzowym zamkniętym półkolistą absydą. Autorem projektu budynku był Alexandru Orascu. Freski we wnętrzu obiektu, w stylu neorenesansowym, wykonali wiedeńscy malarze Kott i Rihofsky. Wyjątkiem są portrety fundatorów kolejnych cerkwi znajdujących się na tym miejscu i członków ich rodzin, które namalował Grigore Stoenescu. W późniejszym okresie w świątyni pojawiły się również portrety metropolity Bukaresztu Kalinika, św. Dymitra Basarabowa, św. Kalinika z monasteru Cernica oraz patriarchy rumuńskiego Justyniana. Hierarcha ten był inicjatorem odbudowy cerkwi po kolejnym trzęsieniu ziemi w 1940. Remont cerkwi miał miejsce w latach 1959–1962. W tym samym czasie na podstawie projektu inżynierów Aurela Belesa, Iona Stanculescu i Iona Belesa wzmocniono miejsce, na którym znajduje się świątynia, by nie była więcej zagrożona przez wylewy Dymbowicy. Po raz kolejny remontowano budowlę po trzęsieniu ziemi w Bukareszcie w 1977, zaś w 1994 miało miejsce jej powtórne poświęcenie, połączone z ceremonią kanonizacji Konstantyna Brâncoveanu i jego czterech synów.