Izrael Abraham Staffel przekazał w 1876 roku egzemplarz swojej maszyny Cesarskiej Akademii Nauk. Maszyna została wystawiona w gabinecie fizycznym Akademii. Urządzenie zostało prawdopodobnie zniszczone lub zagubione w czasie grabieży kolekcji Akademii podczas rewolucji październikowej.
Zaprojektowane przez Staffela urządzenie liczące znajdujące się w Narodowym Muzeum Techniki w Warszawie jest urządzeniem prostszym, pochodzi z 1842 roku.
Konstrukcja maszyny thumb|Schemat działania koła Leibniza Maszyna była urządzeniem o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu o długości 20 cali, szerokości 10 cali i wysokości 8 cali lub, według innego źródła, o długości 18 cali, szerokości 9 cali i wysokości 4 cali. Mechanizm liczący maszyny opierał się na kole Leibniza, nazywanym też bębnem schodkowym. Mechanizm ten stanowił walec posiadający dziewięć nacięć o różnej długości, prostopadłych do podstawy, znajdujących się na powierzchni bocznej walca. Do walca przylegała druga oś z kołem zębatym poruszanym przez nacięcia walca.