Dawid Fajnhauz (ur. 22 grudnia 1920 w Wilnie, zm. 12 lipca 2004 w Chicago) – polski historyk żydowskiego pochodzenia.
Życiorys W 1938 r. ukończył Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Mordowii w ZSRR. Od lipca 1941 r. przez dwa lata był zatrudniony jako robotnik w fabryce cegieł w Sarańsku. Następnie uczył historii w szkole podstawowej w miejscowości Kowyłkino, później objął stanowisko dyrektora tej placówki. Należał do KPZR, także po wojnie, aż do wyjazdu do Polski (gdzie został członkiem PZPR). Po II wojnie światowej wrócił do Wilna. Od lipca 1946 do 1 kwietnia 1948 r. pracował na różnych stanowiskach w redakcji „Prawdy Wileńskiej”. Ukończył następnie historię na Uniwersytecie Wileńskim. Następnie pracownik tamże. W styczniu 1959 został aresztowany i oskarżony o polski nacjonalizm, przetrzymywano go i bito w sowieckim więzieniu w Wilnie, czego skutki odczuwał do końca życia. W 1959 został repatriowany do Polski. W latach 1960–1969 był pracownikiem Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Pracował pod kierunkiem Stefana Kieniewicza nad poszczególnymi tomami polsko-radzieckiej serii „Powstanie Styczniowe. Materiały i Dokumenty”. Dawid Fajnhauz uczestniczył w opracowaniu kilku tomów, takich jak trzy tomy Prasy tajnej z lat 1861-1864 (Wrocław 1966, 1969, 1970).