Stanisław Piwowar (ur. 30 czerwca 1920 w Warszawie, zm. 22 września 2010 tamże) – polski inżynier, specjalista w dziedzinie spawalnictwa.

Życiorys Po ukończeniu w 1938 roku Państwowej Szkoły Średniej Technicznej Kolejowej pracował jako kontroler w narzędziowni Instytutu Tele- i Radiotechnicznego. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował naukę na tajnych kursach Szkoły Wawelberga i Rotwanda. Był zaangażowany w działalność Związku Walki Zbrojnej (ZWZ). Po aresztowaniu w 1942 roku został wywieziony do Austrii na roboty. Za zgodą ZWZ rozpoczął tam naukę na Politechnice Wiedeńskiej.

Po powrocie do kraju kontynuował naukę na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, gdzie od 1951 roku był młodszym asystentem w rozpoczynającej działalność i kierowanej przez prof. Zygmunta Dobrowskiego, Katedrze Spawalnictwa. W 1952 roku obronił pracę dyplomową i uzyskał tytuł magistra inżyniera. Powierzono mu opracowanie wykładów i zajęć laboratoryjnych z nowego przedmiotu „Metalurgia procesów spawalniczych”, który wykładał do końca pracy zawodowej.

Poza pracą naukową od 1952 roku przez trzy lata piastował funkcję głównego spawalnika w Warszawskich Zakładach Budowy Urządzeń Przemysłowych im. Ludwika Waryńskiego.