W 1961 roku obronił pracę doktorską i uzyskał etat docenta, trzy lata później przedstawił pracę habilitacyjną. Materiały do obu prac gromadził podczas badań w hucie „Baildon”, Instytucie Spawania Elektrycznego im. Patona przy Politechnice Kijowskiej oraz w Moskiewskiej Wyższej Szkole Technicznej im. Baumana. Ich wynikiem było wdrożenie produkcji stali kwasoodpornej, w której zmniejszono zawartość niklu na rzecz manganu i azotu. Został wówczas wybrany na konsultanta do spraw spawalnictwa w Mazowieckich Zakładach Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku. Funkcję tę pełnił do 1981 roku. mały|310x310px|Grób profesora Stanisława Piwowara na cmentarzu Bródnowskim. Od roku 1964 do 1981 kierował Katedrą Spawalnictwa, w 1971 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1975–1978 był dziekanem Wydziału Mechanicznego TechnologicznegoZakład Inżynierii Spajania PW, Archiwum 2006-2010. W 1974 roku został wybrany na trzyletnią kadencję jako wiceprezydent Międzynarodowego Instytutu Spawalnictwa i zorganizował w Warszawie kongres tej organizacji.