mały|Struktura krystaliczna lodu VII lang=pl|mały|Diagram fazowy wody w szerokim zakresie ciśnień Lód VII – regularna odmiana lodu, stabilna w wysokich ciśnieniach (2,1 GPa – 62 GPa) i szerokim zakresie temperatur (powyżej 100 K).
Charakterystyka Sieć krystaliczną takiego lodu tworzą dwie przenikające się podsieci o strukturze identycznej jak sieć krystaliczna lodu Ic. Podsieci te nie są połączone wiązaniami wodorowymi. Wiązania wodorowe nie są w lodzie VII uporządkowane przestrzennie; odmiana polimorficzna tego lodu o uporządkowanych wiązaniach to lód VIII. Lód VII powstaje w wyniku ochładzania wody w ciśnieniu powyżej 3 GPa do temperatury rzędu kilkudziesięciu stopni Celsjusza. Gęstość takiego lodu jest większa od gęstości ciekłej wody i równa 1,65 g/cm³ (w 2,5 GPa i ); względna przenikalność elektryczna jest większa niż dla lodu heksagonalnego (Ih) i równa około 150.
Powyżej 14 GPa struktura lodu VII ulega stopniowej zmianie, w związku z częściową dysocjacją molekuł. W sieci krystalicznej znajdują się ośmiościenne pustki, do których trafiają niektóre protony. Nie mogą one tworzyć wiązań wodorowych, wymuszając reorganizację.