Programowanie odbywać się miało za pomocą taśmy perforowanej i dwóch klawiatur. Jedna klawiatura przeznaczona była do wpisywania liczb do pamięci maszyny, druga do perforowania taśmy.
Podstawową operację arytmetyczną było mnożenie. By to zrealizować Ludgate wymyślił funkcję nazwaną później irlandzkim logarytmem. Przymiotnik irlandzki odnosił się do pochodzenia Ludgate’a, jak i nawiązuje do brytyjskich idiomów (podobnie jak w Polsce przymiotnik czeski).
Mnożenie dwóch liczb miało trwać 10 sekund, dodawanie i odejmowanie po 3 sekundy. Czas dzielenia zależał od wielu czynników i był szacowany na około 90 sekund.
W przeciwieństwie do konstrukcji Babbage’a, maszyna Ludgate’a miała być niewielkich rozmiarów: długość ok. 0.65 m, szerokość 0.6 m, wysokość 0.5 m.
Irlandzkie logarytmy Podstawową własnością logarytmu (wykorzystywaną np. w suwaku logarytmicznym) jest równość
Mnożenie można sprowadzić do wykonania trzech operacji: zamień i na oraz dodaj otrzymane wartości, odszukaj w tablicy logarytmów taką liczbę, której logarytm jest równy wartości z poprzedniego punktu.