Był także kuratorem Okręgu Szkolnego Lubelskiego (styczeń–listopad 1928), naczelnikiem Wydziału w Departamencie Szkolnictwa Średniego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (od grudnia 1928 do stycznia 1931), redaktorem Poradnika w sprawach nauczania i wychowania (pisma wydawanego przez resort).
Od 9 stycznia 1931 do 2 września 1934 był wiceministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (jednocześnie sprawował funkcję dyrektora Departamentu Ogólnego resortu, któremu podlegało szkolnictwo powszechne, średnie i zawodowe). Był zaangażowany merytorycznie w tzw. reformę jędrzejewiczowską (główny twórca nowych programów i zasad organizacji szkolnictwa). Jeden z jego współpracowników pisał o Kazimierzu Pierackim:
W czerwcu 1933 powstało Towarzystwo Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych, inicjatorem którego utworzenia był Kazimierz Pieracki. Do stycznia 1937 był jego wiceprezesem, a następnie członkiem honorowym. Pieracki był również organizatorem i prezesem Towarzystwa Oświaty Zawodowej.