Po zdemobilizowaniu 14 października 1945 roku powrócił do Polski.
W 1946 roku przyłączył się do oddziału partyzanckiego WiN kpt. Mariana Bernaciaka „Orlika”, działając na terenie powiatu puławskiego. Po rozwiązaniu oddziału zgłosił się ochotniczo do ludowego Wojska Polskiego. Od 19 października 1946 roku służył jako strzelec w 29 pułku piechoty. Jeszcze w tym samym roku został skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 w Krakowie (od 1947 roku we Wrocławiu), którą ukończył 18 września 1948 roku. Po ukończeniu szkoły, w latach 1948–1949 był dowódcą plutonu w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Jeleniej Górze, a następnie był dowódcą kompanii w 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Warszawie.
Od przełomu lat 1949/1950 był inwigilowany przez Główny Zarząd Informacji. Został aresztowany 19 sierpnia 1950 roku pod fałszywymi zarzutami udziału w nielegalnej organizacji WiN w czasie służby w LWP, gromadzenia broni, prowadzenia wśród podchorążych „agitacji antypaństwowej” i „próby obalenia przemocą ustroju”. Wobec aresztowanego przez Informację Wojskową ppor. Bujaka i kilkunastu jego podkomendnych zastosowano brutalne metody śledztwa.