zm. 1153), który zresztą nadał mu przydomek Podagryk. Oskarża on Bermudo II o uwięzienie biskupa Oviedo Gudesteusa i twierdzi, że ataki Al-Mansura z lat 90. X w. spowodowały jego grzechy. Justo Pérez z Urbel opisał go jako "biednego władcę, za życia nękanego mieczem Al-Mansura, a po śmierci mściwym piórem biskupa [Pelagiusza]".
Małżeństwa i potomstwo Po raz pierwszy ożenił się z Velasquity Ramírez (zm. po 1028), która mogła być córką Ramiro Hermenegildeza, syna hrabiego Hermenegildo Gonzáleza i wnuka Gonzalo Betóteza. Jednakże Ramiro Hermenegildez był trzecim synem dosyć mało znaczącego szlachcica, co kwestionuje racjonalność takiego małżeństwa. Imię może też sugerować, że jej ojcem był rywal Bermudo II, Ramiro III. Velasquita została oddalona przez męża między 988 a 991 rokiem i wstąpiła do klasztoru w Oviedo. Doczekali się dzieci: Cristina Bermúdez (zm. przed 1051), która poślubiła Ordoño Ramíreza, syna Ramiro III, rywala swego ojca. Po owdowieniu wstąpiła do klasztoru, gdzie prawdopodobnie została pochowana.