Początkowo stała cena książki była stosowana tylko na podstawie porozumień wewnątrzbranżowych. Pierwszym krajem, w którym pojawiła się idea by ujednolicić końcową cenę książki u wszystkich sprzedawców była Wielka Brytania. W 1829 roku brytyjscy wydawcy przyjęli porozumienie mające ograniczyć rabaty nakładane przez księgarzy. Podobne rozwiązanie przyjęto w 1837 w Danii i w 1888 w Niemczech. W 1889 roku Cercle de la librairie, główny związek zawodowy zrzeszający podmioty francuskiego rynku książki, podjął próbę unormowania relacji między księgarzami i wydawcami, na mocy której druga strona ustalała rekomendowane ceny detaliczne książek. W 1900 roku weszło w życie brytyjskie porozumienie . Pierwsza próba ujednolicenia cen poprzez regulacje prawne została podjęta we Francji w 1924 roku, kiedy rządowy dekret nałożył na wydawców obowiązek ustanawiania cen rekomendowanych.
Od lat 70 XX wieku urzędy ochrony konkurencji w większości państw zaczęły uznawać porozumienia branżowe polegające na ustalaniu przez producentów cen detalicznych za niezgodne z prawem konkurencji i szkodliwe dla konsumentów. Z tego powodu zakazano stosowania stałej ceny książki w Australii, Finlandii, Szwecji i Wielkiej Brytanii.