Rękoczyn Martina-Wieganda-von Winckela, Pomoc ręczna sposobem Wieganda-Martina-von Winckela – rękoczyn stosowany w sytuacji trudności z urodzeniem główki płodu, gdy płód jest częściowo urodzony, główka nie zstąpiła do miednicy, a grzbiet jest z przodu lub bocznie z przodu.
Cel zabiegu Celem zabiegu jest wprowadzenie do miednicy główki, która znajduje się jeszcze wysoko nad wchodem miednicy. Znajdująca się w wymiarze prostym lub skośnym główka rotowana jest do wymiaru poprzecznego (wchód miednicy) i jednocześnie mały wymiar dwuskroniowy główki jest wprowadzany w skrócony wymiar sprzężnej prawdziwej.
Sposób wykonania Położnik wprowadza rękę do pochwy (tą, w kierunku której zwrócona jest twarzyczka płodu), od strony brzuszka i klatki piersiowej płodu od tyłu bocznie. Wzdłuż przedniej powierzchni szyi przesuwa ją aż do bródki i ust płodu. Płód ułożony jest w pozycji jeźdźca. Dalsze postępowanie według schematu: Do ust płodu wprowadza się palec środkowy, palce 2. i 4. układa się w dołach nadkłowych (fosse caninae) (poniżej kości jarzmowych) - ostrożne wykonanie gdyż jest ryzyko uszkodzenia oczu Kciuk ułożyć pod żuchwą.