Po wprowadzeniu stanu wojennego współpracował z opozycją m.in. jako członek niejawnej grupy związkowej ZNP. Sygnował różne apele i oświadczenia, publikował w wydawnictwach drugiego obiegu i zajmował się ich kolportażem. Pod pseudonimem „Andrzej Torf” w wydawnictwie Unia wydał w 1984 publikację pt. Prawo pracy w PRL po zniesieniu stanu wojennego. W 1986 współtworzył wydawane do 1988 podziemne pismo „Nowy Ton”. W 1987 dołączył do reaktywowanej w Polsce Polskiej Partii Socjalistycznej. Do PPS należał do 1991, pełniąc m.in. funkcję sekretarza rady naczelnej. Za swoją działalność represjonowany, m.in. zatrzymywany i przesłuchiwany. W 1988 dołączył do Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie.
Pod koniec lat 80. pozostawał bez stałego zatrudnienia. Po przemianach politycznych pracował jako urzędnik w Głównym Urzędzie Ceł, dziennikarz w „Nowej Europie”, następnie przez kilkanaście lat do 2006 na dyrektorskim stanowisku w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Solidarności Pracy w okręgu ostrołęckim. W latach 1992–1995 działał w Unii Pracy, z listy której bezskutecznie kandydował do Sejmu w okręgu ciechanowskim w wyborach w 1993. Od 2001 wykładał w Szkole Wyższej im.