Organizacja kierowana przez Szarawi żądała także zmian w egipskim kodeksie rodzinnym: udostępnienia kobietom możliwości opieki nad dziećmi w razie rozwodu, odebrania mężczyznom możliwości rozwodu na żądanie, delegalizacji poligamii, podniesienia wieku zamążpójścia do 18 lat dla mężczyzn i 16 dla kobiet. Ostatecznie za życia Szarawi wprowadzona w życie została tylko ostatnia z sugerowanych zmian.
Począwszy od 1935 Szarawi wydawała pismo kobiece L’Égyptienne (Egipcjanka), adresowane do zamożnych, posługujących się językiem francuskim feministek arabskich, zaś od 1937 także jego arabskojęzyczną wersję Al-Misrijja. Wśród jej współpracowników byli filozofowie egipscy Taha Husajn i Muhammad Husajn Hajkal, podzielający jej wizję świeckiego państwa i równouprawnienia płci w oparciu o postulaty feministek zachodnioeuropejskich. Szarawi była natomiast krytykowana przez kobiece organizacje islamskie, w tym najważniejszą – Siostry Muzułmanki, które zarzucały jej dostrzeganie przede wszystkim potrzeb zamożnych kobiet, ślepe wzorowanie się na feminizmie zachodnim i ignorowanie poglądów wierzących muzułmanek. W 1945 współtworzyła Arabską Unię Feministyczną. Pozostała aktywna w polityce do śmierci w 1947.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Egipskie feministki i feminiści Kategoria:Egipscy politycy Kategoria:Ludzie urodzeni w Kairze