W tym samym roku Jules nabył album rycin japońskich, dzięki któremu rozbudził społeczne zainteresowanie sztuką orientalną, a szczególnie japońską. Również w tym samym roku zaprzestał pisania recenzji na temat sztuki. W 1855 wspólnie z bratem zajęli krytyczne stanowisko wobec akademizmu, opowiadając się za malarstwem nowoczesnym. Publikowali od czasu do czasu eseje o XVIII-wiecznych artystach. Po 1856 roku opublikowali te eseje, zebrane w fascykułach zatytułowanych L’Art du XVIIIe siècle (ostatecznie do 1875 roku ukazało się 12 fascykułów). Zbiór ten pozostaje ich najważniejszą książką. Zilustrowana przez Jules’a (dwa fascykuły przez Edmonda), książka ta przyczyniła się do ożywienia zainteresowania sztuką rokoka oraz metodami pracy XVIII-wiecznych artystów francuskich. Bracia pisali również powieści w utrzymane duchu realizmu, z których najważniejszą pozostaje Herminia Lacerteux (1864). W 1867 roku ustanowili Nagrodę Goncourtów (prix Goncourt). Jako krytycy sztuki skupiali swoją uwagę na szkole z Barbizon. Jules de Goncourt zmarł na udar mózgu (spowodowany przez syfilis) mając niespełna 40 lat.