Był oficerem 10 pułku piechoty ze sztabem w Jarosławiu , a od około 1908 w Przemyślu, posiadając tam przydział do około 1910.

Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został ponownie wcielony do C. K. Armii i służył w niej do 1918. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w 1920. Został awansowany na stopień majora oficerów rezerwy sądowych ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Był przydzielony do sądu polowego Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”. Po utworzeniu w grudniu 1920 wojskowych sądów załogowych na terenie Łódzkiego Okręgu Generalnego w grudniu był organizatorem i pierwszym kierownikiem takiego sądu w Kutnie. Później został sędzią w wojskowych sądach okręgowych. Służył w wojsku do 17 sierpnia 1922. W tym roku został przeniesiony do rezerwy. W 1934 major w korpusie oficerów pospolitego ruszenia sądowych pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kościan.

Po odejściu ze służby wojskowej był sędzią Sądu Grodzkiego w Wągrowcu. Od 1924 był adwokatem w Lesznie, od 1934 adwokatem w tym mieście, a pod koniec lat 30. notariuszem.