Aby ograniczyć straty szef sztabu sił zbrojnych Izraela nakazał wybudować schrony dla załóg posterunków obserwacyjnych. Stratedzy izraelscy uznali wkrótce, że kanał ten będzie najlepszą zaporą przeciwko ewentualnemu zmasowanemu atakowi egipskich sił pancernych – według Moszego Dajana Kanał Sueski był „jednym z najlepszych rowów przeciwczołgowych na świecie”, i stanowiska wojsk izraelskich na jego brzegu należy umocnić. Straty ponoszone przez siły izraelskie w wyniku ostrzału artyleryjskiego prowadzonego przez siły egipskie zza Kanału i innych akcji w ramach wojny na wyczerpanie utwierdziły izraelskich decydentów w postanowieniach rozbudowy i wzmocnienia polowych umocnień izraelskich na wschodnim brzegu Kanału Sueskiego. Rząd izraelski przeznaczył na ten cel w latach 1968–1969 kwotę 235 mln dolarów. Rozbudowa umocnień trwała aż do zakończenia wojny na wyczerpanie, do 1973 roku wydatki na budowę i utrzymanie umocnień linii osiągnęły około 300 mln dolarów. Nazwa linii umocnień pochodziła od nazwiska szefa sztabu wojsk izraelskich i autora koncepcji takiej formy obrony – gen.