Stratedzy izraelscy oceniali, że w razie ataku egipskie wojska inżynieryjne będą potrzebowały przynajmniej 24 godzin na przekopanie się przez tę barierę i utworzenie przeprawy wystarczającej do utrzymania przyczółka na wschodnim brzegu. W niektórych miejscach pod wałem utworzono zbiorniki z nierafinowaną ropą naftową, których wyloty zamaskowano pod wodą na brzegach Kanału. W razie ataku egipskiego zamierzano przepompować tę ropę do Kanału i podpalić, by jeszcze bardziej utrudnić Egipcjanom przeprawę.
Na szczycie wału i w jego bezpośrednim zapleczu zbudowano 32 „forty” – umocnione punkty oporu (ma’ozim), rozlokowane w odległości 5-10 km od siebie. W miejscach, w których warunki do przeprawy przez Kanał Sueski były szczególnie dogodne, były one usytuowane bliżej siebie (co ok. 900 m). Punkty te zajmowały powierzchnię ok. 200 na 350 m, były otoczone zasiekami i polami minowymi, których szerokość wynosiła ok. 200 m. Na taki fort składały się okopy, łączące umocnione stanowiska dla karabinów maszynowych i moździerzy, betonowe schrony dla załogi, rampy dla czołgów oraz stanowiska obrony przeciwlotniczej i punkty obserwacyjne. Schrony miały wytrzymać trafienie 1000 funtową bombą i zapewniały załodze dobre warunki bytowe (były klimatyzowane). Ich obsadę stanowić miał pluton piechoty (15 do 30 żołnierzy).