Chiaromonte za swojego mistrza i „przewodnika duchowego” uważał Andreę Caffiego (1886-1955), „włosko-rosyjskiego kosmopolitę, człowieka skrytego, o zadziwiającej kulturze i szerokości zainteresowań”Wojciech Karpiński, Nicola Chiaromonte i jego „Notesy” [w:] tegoż, Herb wygnania, Warszawa 2012, s. 64., którego poznał w Paryżu w 1932 roku. Do śmierci Caffiego Chiaromonte toczył z nim dyskusje na tematy polityczne, społeczne i kulturalneGino Bianco, Chiaromonte i Caffi — wzajemne listy [w:] Nicola Chiaromonte, Granice duszy, Warszawa 1996, s. 388.. Książka Critica della violenza (Krytyka przemocy) Caffiego z 1966 roku została przygotowana do druku i opatrzona przedmową przez ChiaromontegoNicola Chiaromonte, Andrea Caffi [w:] tegoż, Granice duszy, Warszawa 1996, s. 217..
Wybrane publikacje
W języku oryginalnym
1960 La situazione drammatica 1971 Credere e non credere 1976 Scritti politici e civili (pisma polityczne) 1976 Scritti sul teatro (pisma teatralne) 1978 Silenzio e parole (pisma literacko-filozoficzne) 1992 Il tarlo della conscienza (z przedmową Gustawa Herlinga-Grudzińskiego) 1995 Che cosa rimane.