Ich język miał przypominać „brzęczenie nietoperzy”.
Trogodytów (bez „l”) wspominał również Agatarchides z Knidos w dziele O Morzu Czerwonym (II w. p.n.e.). Oryginał jednak nie zachował się, a wszelkie zachowane z tej książki informacje pochodzą jedynie z wyciągów poczynionych przez patriarchę Focjusza oraz historyków Diodora i Strabona.
W Geografii Strabona (przełom I w. p.n.e./I w. n.e.), siedziby Troglodytów zostały umieszczone w Europie. Według tego historyka i geografa, mieszkali oni wspólnie z trackim lub dackim plemieniem Krobyzoi (gr. Κρόβυζοι) na obszarze tzw. Scytii Mniejszej (obecna Dobrudża i okolice) nad rzeką Ister. W pobliżu miały się znajdować kolonie greckie: Callatis (ob. Mangalia) i Tomis (ob. Konstanca).
Periplus Morza Erytrejskiego z I/II w. n.e. opisuje z kolei Troglodytów (używając jednak ogólnej nazwy barbarzyńcy) jako ludzi mieszkających poniżej portu Berenice, żywiących się rybami, którzy mieszkają w jaskiniach w wąskich dolinach. Mieli mieszkać na prawym (tj. zachodnim) brzegu Morza Czerwonego.