„Janka”.

13 maja 1942 został aresztowany przez Policję Kryminalną. Przebywał w więzieniu do 14 grudnia 1942. Wznowił kontakty z Armia Krajową w styczniu 1942 i otrzymał przydział do Obwodu Łódź-Ruda podległej komendzie miasta Łódź, jako dowódca w okresie od września 1943 do stycznia 1945. W okresie od listopada 1943 do stycznia 1944. jednocześnie pełnił funkcję dowódcy dzielnicy Łódź-Południe (Chojny), podległej komendzie AK Łódź-Miasto.

Po uzgodnieniach z przedstawicielem Komendy Głównej Armii Krajowej, zgłosił się w lutym 1945 do Wojska Polskiego. W kwietniu 1945 został zidentyfikowany i w stopniu porucznika wcielony do 33 pp 7 Dywizji Piechoty, zwanej później Łużycką. Najpierw jako starszy adiutant dowódcy pułku, a następnie do 29 maja 1945 dowódca 3. batalionu 33 pp 7 DP. Objął dowództwo odcinka granicznego na linii Karkonoskiej Grani od pkt-u 1440 (z wyłączeniem Karpacza) do Wzgórza Stóg Izerskich (ze Świeradowem Zdrój włącznie) w paśmie Gór Izerskich. Jednocześnie pełnił funkcję pierwszego polskiego komendanta miasta Szklarska Poręba i dowódcy garnizonu. W październiku 1945 ochronę granicy przejęła 1. Komenda Odcinka Wojsk Ochrony Pogranicza. Batalion dowodzony przez B. Gintera pełnił następnie służbę w Nysie, a on sam był komendantem miasta Nysa.