W myśl idei Radinga można było także łączyć ze sobą mieszkania na jednej kondygnacji, a nawet na sąsiednich kondygnacjach, tworząc tym samym mieszkania wielopoziomowe. Każdy, kto wprowadziłby się do takiego domu, mógłby bez problemów przebudowywać mieszkanie stawiając lub burząc ściany według własnego uznania. O pomyśle tym Rading opowiadał na łamach czasopisma Die Form dwa lata przed wystawą.
Drugą, jeszcze ważniejszą jak się wydaje, ideą był pomysł stworzenia „domu wspólnoty”, który zastąpiłby dominujące wówczas w budownictwie wielorodzinnym kamienice czynszowe. Lokatorzy takiego domu mieli tworzyć społeczność żyjącą razem, a nie obok siebie. Dlatego w budynku tym Rading przeznaczył pewną część powierzchni na pomieszczenia do wspólnego użytkowania: pokoje zabaw dla dzieci, a dla dorosłych czytelnie, miejsca spotkań towarzyskich i rekreacji. Zaplanował także sklepy z podstawowymi artykułami zaopatrzenia na parterze. Wszystko to miało uaktywnić mieszkańców domu, którzy mieli tworzyć żyjącą wspólnotę.