Gdyby jednak budynek powstał w pierwotnej postaci, byłby wówczas najwyższym w Europie budynkiem mieszkalnym z płaskim dachem.
Prace związane z budową wysokościowca i jednocześnie całego eksperymentalnego osiedla ruszyły dość późno, bo dopiero wiosną 1929 r. ze względu na to, że mrozy utrzymywały się do połowy marca. Budowa zakończona została trzy miesiące później w czerwcu, na krótko przed otwarciem wystawy. W pracach budowlanych i związanych z wykańczaniem budynku uczestniczyło kilkadziesiąt firm z Wrocławia. W projektowaniu wnętrz Radingowi pomagali współpracownicy z wrocławskiej Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego: pierwsza żona architekta Anna Rading, która projektowała firany i zasłony, Jo Vinecky był autorem projektu mebli, a Li Vinecky-Thorn tkaninJosef (Jo) Vinecky (1882–1949) był kierownikiem pracowni stolarstwa we wrocławskiej akademii, jego żona Elsa Amanda Karolina (Li) Vinecky-Thorn (1876–1953) kierowała z kolei pracownią tekstylną. W czasie trwania wystawy, tak jak wszystkie inne domy osiedla, dostępny był dla zwiedzających także od wewnątrz. Goście wystawy oglądali zaprojektowany przez architekta układ wnętrz oraz kompletne ich wyposażenie z meblami i innymi sprzętami.