Dom został pokryty tynkiem w kolorze beżowym kontrastującym z bielą stolarki okiennej i drzwi.
Projektując wnętrza domu Rading wykorzystał wzorce z modelowego osiedla Weissenhof wystawy Werkbundu w Stuttgarcie, w której uczestniczył, a które zostały szerzej zaprezentowane dwa lata później w czasie podobnej wrocławskiej wystawy „Mieszkanie i Miejsce Pracy” (WUWA). Chodziło tu głównie o jasny podział mieszkania na część dzienną i część nocną, a także osobną część gospodarczą. Na parterze swoje miejsca znalazły pomieszczenia części dziennej: jadalnia z wyjściem na taras prowadzący do ogrodu, salon i pokój muzyczny. Wszystkie te trzy pomieszczenia był oddzielone rozsuwanymi drzwiami, dzięki czemu można było je łączyć tworząc jedną wielką przestrzeń. Rozwiązanie to umożliwiało lepszy przepływ świeżego powietrza w całej strefie dziennej. Nieco izolowany od tej części wspólnej wydaje się umieszczony w południowo-wschodnim narożniku niewielki pokój pani domu z zaokrąglonymi kątami. Służył jako przytulne miejsce do odpoczynku. Ozdobiony był hebanowymi meblami i okładziną drzewną. Połowę jego powierzchni zajmował tapczan, swoje miejsce znalazła tam także szafa ze szklana witryną i regał na książki.