Jaskinia Sandia – mała jaskinia położona w kanionie Las Huertas na północny wschód od Albuquerque w Nowym Meksyku, w której odkryto ślady ludzkiej egzystencji.
Wejście do jaskini znajduje się na wysokości około 100 m na stromej ścianie kanionu położonego na północnym krańcu gór Sandia. Jej długość wynosi 138 m, a szerokość od 2 do 4 m. Z powodu utrudnionego dostępu przez długi czas pozostawała niezbadana. Pierwsze prehistoryczne artefakty odnalazł w 1935 roku student antropologii z Uniwersytetu Nowego Meksyku, który swoje znalezisko zaniósł na uczelnię. Tam jego odkryciem zainteresowało się dwóch archeologów – Wesley Bliss i Frank Hibben, którzy postanowili przeprowadzić własne badania. Pod jedną z warstw odkopali m.in. groty typu Folsom, skrobaki oraz kości zwierząt. Ponieważ Bliss wkrótce wycofał się z badań, Hibben samodzielnie kontynuował pracę i dwa lata później opublikował w prasie jej pierwsze wyniki. W latach 1937–1941 przeprowadził kolejne wykopaliska, podczas których odkrył kamienną strzałę, fragmenty kosza, kawałki plecionego obuwia oraz szkielety wymarłych zwierząt epoki lodowcowej. Nie odnaleziono natomiast żadnych szczątków ludzi. Jego raport o stanie badań opublikował w 1941 roku Smithsonian Institution.