Podmiotem lirycznym Księgi jest człowiek cierpiący, rozmawiający z cierpiącym Bogiem – Chrystusem. Przedstawia on milczącemu rozmówcy swoją wewnętrzną tragedię, wynikającą z grzechu, starając się równocześnie usprawiedliwićA. Mandalian, Wstęp [w:] Grzegorz z Nareku, Księga śpiewów żałobliwych, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1990, s. 50-53.. Gromadząc epitety, synonimy i obrazy poetyckie, stara się dociec istoty Boga, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że zadanie to jest niewykonalne. Odrębne rozważania poświęca naturze człowieka. Został on stworzony na podobieństwo boże, równocześnie jednak powstał z ziemi, skażony jest grzechem. Każdy grzech upadla i poniża człowieka, dowodzi, że jego plugawa, ziemska natura pokonała pierwiastek boski. Równocześnie własnymi siłami człowiek nigdy nie zdoła się poprawić. Podmiot liryczny daje wyraz rozpaczy z powodu własnych grzechów; nie jest to jednak tylko tragedia indywidualna, ale dramat całej ludzkości. Jedynym ratunkiem jest pomoc wszechmogącego i nieskończenie miłosiernego Boga, wiara w nią daje gwarancję przemiany grzesznej jednostki i jej poprawy.