Równocześnie człowiek nigdy nie rozstrzygnie, w jaki sposób Bóg może być równocześnie nieskończenie miłosierny i doskonale sprawiedliwy, nigdy też nie zrozumie, dlaczego Bóg zgadza się, by człowiek cierpiał i postawił przed nim zadania, których ten sam wykonać nie potrafi. Człowiekowi pozostaje jedynie miłość do Boga, wiara i trwanie w cierpieniuA. Mandalian, Wstęp [w:] Grzegorz z Nareku, Księga śpiewów żałobliwych, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1990, s. 54-55..
Po długich modlitwach podmiot liryczny osiągnął stan, w którym miłuje Boga nie w nadziei na jego pomoc i dary, ale dla samego faktu jego istnienia i świadomości, że to on jest siłą sprawczą każdego wydarzenia. Zdołał ujrzeć boską światłość. Zdaje sobie jednak sprawę, że jego sytuacja stała się przez to wyjątkowo niebezpieczna: grozi mu grzech pychy, zdobycie szacunku wiernych i zadowolenie z tego powodu zniszczy jego pokorę. Zwieńczeniem drogi duchowej jest zatem kolejne wołanie do Boga o zmiłowanie i łaskęA. Mandalian, Wstęp [w:] Grzegorz z Nareku, Księga śpiewów żałobliwych, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1990, s.