Na spodzie pyska widoczne są liczne elektroreceptory zwane ampułkami Lorenziniego.
Tępo zakończona pierwsza, stosunkowo niska, trójkątna płetwa grzbietowa nie ma wolnej dalszej końcówki (na całej długości złączona jest z grzbietem). Kształtem przypomina łagodnie wygięty ku tyłowi sierp. Bardzo mała druga płetwa grzbietowa ma trójkątny kształt i szeroką podstawę. Umiejscowiona jest nieco za płetwą odbytową. Pomiędzy płetwami grzbietowymi widoczny wyraźny międzygrzbietowy łuk. Płetwy piersiowe są stosunkowo duże i szerokie, z lekko wygiętą dystalną krawędzią. Ulokowane są tuż za ostatnią parą szczelin skrzelowych. Małe płetwy brzuszne mają romboidalny kształt i szeroką podstawę. U samca z wewnętrznej, tylnej części płetw brzusznych wykształcił się narząd kopulacyjny zwany pterygopodium. Płetwa odbytowa jest nieco większa niż druga płetwa grzbietowa. Jej proksymalna krawędź jest krótsza od dystalnej oraz ma charakterystyczny dla tego gatunku haczykowaty wierzchołek. Na końcu ogona mieści się proporcjonalnie mała, heterocerkiczna, asymetryczna płetwa ogonowa. Na końcu jej górnego łuku, kilkukrotnie dłuższego od dolnego, mieści się duży trójkątny szeroki fałd skórny poprzedzony wyraźnym wcięciem.