Gwido Karol Kawiński (także jako Gwidon) ps.: „Czesław”, „Rudolf”, „Wujek” (ur. 20 lutego 1891 w Tarnowie, zm. 23 lipca 1962 w Rzeszowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

thumb|Szef Gabinetu MSWojsk. mjr dypl. kaw. Adam Korwin-Sokołowski (trzeci od prawej), w imieniu marszałka Józefa Piłsudskiego, odbiera od płk. Gwidona Kawińskiego odznakę pamiątkową i historię 72 pp. Trzeci od lewej stoi mjr dypl. piech. Aleksander Dmytrak. Warszawa 1932 thumb|Tabliczka nagrobna Gwidona Kawińskiego

Życiorys Urodził się 20 lutego 1891 w Tarnowie, w rodzinie Grzegorza. Był oficerem c. i k. armii. Jako „frekwentant” (uczestnik) III rocznika Akademii Wojskowej awansował na porucznika (niem. Leutnant) ze starszeństwem z 1 września 1911 roku. W 1913 roku pełnił służbę w c. i k. 40 pułku piechoty w Rzeszowie.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana. W tym stopniu podczas wojny polsko-ukraińskiej dowodził II batalionem pułku piechoty Ziemi Rzeszowskiej, który walczył pod Przemyślem i m.in. zdobył fort Grochowce. W stopniu kapitana był szefem Oddziału I dowództwa Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego.