8..
Kryzys angielskiej heraldyki Początek XVIII w. często jest uważany za kryzys angielskiej heraldykiBedingfeld (1993), Heraldry, s. 67.Wagner (1967), s. 318.Woodcock & Robinson (1988), s. 43.. Heraldyka nie była wysoko ceniona przez ówczesne społeczeństwo; zwierzchnictwo sądu Court of Chivalry (aczkolwiek nie jego herbowa jurysdykcja) było kwestionowaneWagner (1967), s. 315–316., a nowi szlachcice po prostu „przyjmowali” herb, nie zachowując przy tym żadnej powagi. Ta sama postawa była przyjmowania również wśród przyjmujących herb heroldów – John Vanbrugh, wybitny dramaturg i architekt, który nic nie wiedział o heraldyce, został mianowany na urząd Clarenceus King of Arms, drugi najwyższy w College of ArmsWagner (1967), s. 329–330.. Między listopadem 1704 a czerwcem 1707 roku nie zostały nadane żadne nowe listy herboweWagner (1967), s. 342..
Sytuacja stopniowo poprawiała się w XVIII i XIX w., a liczba wręczeń listów herbów wzrastała – w 1747 roku nadano 14, w 1784 roku 40, a w 1884 roku 82 listy herbowe. Spowodowane było to wieloma czynnikami, m.in. stworzeniem Orderu Łaźni w 1725 roku oraz możliwością przyznania herbu jego posiadaczowi (uczestnikom wojen napoleońskich i wojny na Półwyspie Iberyjskim oprócz udostojniano herb), a także wzrostem popularności herbówWoodcock & Robinson (1988), s. 44–46..