thumb|219x219px|Herb króla Ryszarda I Lwie Serce, często nazywany „orężem Anglii”
Heraldyka brytyjska jest działem heraldyki zajmującym się badaniem herbów angielskich. Heraldyka brytyjska jest mocno związana z tradycją galicyjsko-brytyjską. Angielskie herby są regulowane i wręczane jednostkom przez angielskiego King of Arms (pol. król herbów) z College of Arms. Są również objęte bryzurą w celu odróżnienia pierwotnego posiadacza herbu od herbu jego potomka. Angielski styl heraldyczny jest używany w herbach brytyjskiej monarchii, co znajduje odzwierciedlenie w herbach brytyjskich miast i wsi oraz w herbach szlacheckich rodów brytyjskich. Ordery monarchii brytyjskiej, takie jak np. Order Podwiązki, posiadają również charakterystyczne heraldyczne łożyska.
Charakterystyka thumb|282x282px|Herb królowej Elżbiety Bowes-Lyon Podobnie jak przypadku stylów heraldycznych innych krajów, na heraldykę angielską duży wpływ miał klasycyzm, czego przykładem jest wzorowanie się na ceramice starożytnej Grecji i Rzymu. Wiele herbów posiada mobilia herbowe związane z nosicielem herbu lub jego profesją (np. herb Elżbiety Bowes-Lyon, przedstawiający łuki częściowo zakryte przez lwa), przez co często są nazywane „mówiącymi herbami”. Niektóre tego typu herby posiadają odniesienia do języków obcych, zwłaszcza do języka francuskiego – jednym z tego przykładu zjawisk jest wydra (franc. loutre) na herbie rodziny LuttrelBoutell (1914), s. 76..
Osoby święte i inne postacie na angielskich herbach pojawiają się bardzo rzadko, głównie w celu uniknięcia komplikacji religijnych. W większości przypadków użycie tego typu figur na herbach jest wzorowane na pieczęciach, na których nie występują takie ograniczeniaFox-Davies (1909), s. 158.. Jednym z przykładów takiego herbu jest herb Metropolitan Borough of St Marylebone w Londynie, na którym znajduje się Maria z NazaretuFox-Davies (1909), s. 161.. Na innych tego typu herbach można natomiast zauważyć figurę Jezusa Chrystusa. thumb|left|256x256px|Herb Richarda Nevilla, 16. hrabiego Warwick Spośród wszystkich mobiliów herbowych w angielskiej heraldyce, w szczególności w heraldyce monarchicznej, najczęściej używany jest lewFox-Davies (1909), s. 174.. Popularne są również róże, znajdujące się m.in. na herbach rodów York i Lancaster (toczących ze sobą konflikt w drugiej połowie XV w. znany jako wojna Dwóch Róż) oraz na rządzącej Anglią po zakończeniu wojny dynastii Tudorów. Heraldyczny orzeł, powszechnie stosowany w Europie, a w szczególności w Niemczech, są również stosunkowo rzadkie w angielskiej heraldyceBoutell (1914), s. 92..
Herb Richarda Nevilla, 16. hrabiego Warwick, znajdujący się po lewej stronie, posiada dużo symboli typowych dla angielskiej heraldyki: górny prawy róg herbu składa się ze wzoru herbu używanego przez ojca Nevilla, Richarda de Beauchampa, 13. hrabiego Warwick, który z kolei zapożyczył od rodziny de Clare żółto-czerwony wzór z trzema szewronami, znajdujący się dolnym prawym rogu herbu Nevilla. Górny prawy róg herbu to wzór herbu Thomasa Montacute, 4. hrabiego Salisbury. Dolny lewy róg przedstawia wzór używany przez Nevillów w postaci białego krzyża świętego Andrzeja, wyróżniający się kołnierzem turniejowym przypominającym ten używany przez LancasterówTurnbull (1985), The Book of the Medieval Knight..
Historia thumb|157x157px|Flagi wytkane na tkaninie z BayeuxBoutell (1914), s. 6. Heraldyka angielska powstała w XI w., kiedy stworzona została tkanina z Bayeux przedstawiająca wydarzenia związane z bitwą pod Hastings z 1066 roku, gdzie obie strony posiadały podobne emblematy. thumb|175x175px|Herb Henryka II Pierwszy herb Wielkiej Brytanii powstał w 1154 roku za panowania Henryka II Plantageneta. Heraldyka, wraz z ideą rycerskości, stała się popularna podczas pierwszej i drugiej wyprawy krzyżowejJames Ross Sweeney (1983). „Chivalry”, The Dictionary of the Middle Ages, Volume III.. Za panowania Henryka III Plantageneta wprowadzony został system klasyfikacji herbów oraz język techniczny, tym samym wyznaczając heraldyce miejsce w nauceBoutell (1914), s. 9..
Do zakończenia średniowiecza herby były popularne wśród rodów wyższych klas społecznych, które używały je jako swój charakterystyczny znak mający wyróżniać je na konkursach i turniejach – herby były popularne również wśród niższych klas, jednak w mniejszym stopniu. Szczególne zastosowanie herby znajdowały wśród rycerzy, używających je zarówno na treningach, jak i w walkach wręcz. Rycerze swoje herby nosili na tarczy oraz na haftowanej tkaninie obejmującej ich zbrojęBoutell (1914), s. 2.. Godła herbów znajdowały również zastosowanie na pieczęciach, które z kolei były wykorzystywane do udowodnienia autentyczności dokumentów przewożonych przez heroldów (posłańców) – to od nich wywodzi się nazwa heraldykamyetymology.com.. Jednym z jej przykładów jest pieczęć Johna Mundegumriego z 1175 roku, na którym znajduje się fleur-de-lisBoutell (1914), s. 10–11 (ilustracje).. Przed XVI w nie istniało żadne rozporządzenie dotyczące zastosowania herbów w AngliiFrançois R. Velde. „Regulation of Heraldry in England”. Heraldica..
Herbarze Jednym z najstarszych zapisów średniowiecznej angielskiej heraldyki jest herbarz Falkirk Rolls napisany wkrótce po bitwie pod Falkirk z 1298 roku. Zawiera on cały wachlarz uznanych wzorów i barw heraldycznych (w tym futer)Falkirk Rolls.. Herbarz doskonale pokazuje, że angielska heraldyka była w tym czasie w pełni rozwinięta, a choć język opisów herbów nie był taki sam, to taka sama pozostała ich terminologia. Falkirk Rolls to okolicznościowy herbarz, co oznacza, że został sporządzony z okazji odbycia się danego wydarzenia, na którym można było dostrzec herby udokumentowane w tym herbarzu. Innymi przykładami herbarzy przedstawiających angielskie herby są Caerlaverock Poem (stworzony w 1300 roku po oblężeniu Caerlaverock) oraz Glover’s Roll (kolekcja herbów z ok. połowy XIII w.).
Stanowiska heroldów Stanowisko herolda było w Anglii dobrze zdefiniowane. 5 stycznia 1420 roku król Henryk V Lancaster mianował Williama Brugesa Garter King of Arms – był to najwyższy tytuł heroldów. Anglia jest jedynym krajem, w którym powstało to stanowiskoFox-Davies (1909), s. 28.. W ciągu kolejnych czterech stuleci wprowadzona została seria stanowisk przyznawanych gubernatorom herbów – jednym z nich jest King of Arms. Część posiadaczy tych stanowisk było członkami College of Arms. Niektóre osoby otrzymywały stanowisko Falcon King of Arms ustanowione przez Edwarda III. Pozostałe stanowiska obejmowały obszar danego hrabstwa, m.in. Lancastrian King of Arms, jednak nieokreślona pozostała równowaga między rangami stanowisk mniejszych hrabstw a rangami większych hrabstwFox-Davies (1909), s. 28–34.. thumb|274x274px|A Display of Heraldrie, dzieło opublikowane w Londynie w 1611 roku Za panowania dynastii Tudorów za znaczący wkład w dobro kraju wykonywano listy herbowe, powierzane w standardowym formacie przez heroldów oraz Kings of Arms, jak w przypadku Thomasa Bertiego, któremu nadano herb 10 lipca 1550 rokuWilliams (1967), s. 261.. Listy herbowe były odczytywane przez heroldów. Spisywane były głównie w języku angielskim, choć istniała możliwość odczytania go w języku łacińskimNoble (1804), Appendix, s. 8..
Kryzys angielskiej heraldyki Początek XVIII w. często jest uważany za kryzys angielskiej heraldykiBedingfeld (1993), Heraldry, s. 67.Wagner (1967), s. 318.Woodcock & Robinson (1988), s. 43.. Heraldyka nie była wysoko ceniona przez ówczesne społeczeństwo; zwierzchnictwo sądu Court of Chivalry (aczkolwiek nie jego herbowa jurysdykcja) było kwestionowaneWagner (1967), s. 315–316., a nowi szlachcice po prostu „przyjmowali” herb, nie zachowując przy tym żadnej powagi. Ta sama postawa była przyjmowania również wśród przyjmujących herb heroldów – John Vanbrugh, wybitny dramaturg i architekt, który nic nie wiedział o heraldyce, został mianowany na urząd Clarenceus King of Arms, drugi najwyższy w College of ArmsWagner (1967), s. 329–330.. Między listopadem 1704 a czerwcem 1707 roku nie zostały nadane żadne nowe listy herboweWagner (1967), s. 342..
Sytuacja stopniowo poprawiała się w XVIII i XIX w., a liczba wręczeń listów herbów wzrastała – w 1747 roku nadano 14, w 1784 roku 40, a w 1884 roku 82 listy herbowe. Spowodowane było to wieloma czynnikami, m.in. stworzeniem Orderu Łaźni w 1725 roku oraz możliwością przyznania herbu jego posiadaczowi (uczestnikom wojen napoleońskich i wojny na Półwyspie Iberyjskim oprócz udostojniano herb), a także wzrostem popularności herbówWoodcock & Robinson (1988), s. 44–46..
Chronologia XII w. 1127 – Henryk I Beauclerc nadaje herb Godfrydowi V Plantagenetowi – wydarzenie jest uznawane za pierwsze nadanie herbu w historii AngliiWagner, A. (1946). Heraldry in England. 1198 – Ryszard I Lwie Serce wprowadza królewski herb przedstawiający trzy lwy, obowiązujący obecnie jako herb AngliiWoodcock, T. & Robinson, J.M. (1988). The Oxford Guide to Heraldry.
XIII w. Wczesne przykłady herbów nadanych w Walii: Dafydd ap Llywelyn w 1246 roku i John ap John of Grosmont w 1249 roku 1256 – Walter le Vyelu, najwcześniejszy przykład kupca, któremu nadano herbVelde, F. (1999). Commoners’ Arms in England. ok. 1276 – najwcześniejsze odwołanie do stanowiska Norroy King of Arms lata 90. – najwcześniejszy przykład nadania herbu diecezji, nadany diecezji ElyBriggs, C. (1970). Civic and Corporate Heraldry.
XIV w. 1334 – najwcześniejsza odwołanie do stanowiska Clarenceux King of Arms Po ogłoszeniu się królem Francji w 1340 roku, Edward III wprowadza nowy herb Anglii będący połączeniem elementów angielskiego i francuskiego godła. ok. 1380 – Londyn otrzymuje herb miejski 1385-1390 – rozgrywanie się słynnej sprawy Scrope kontra Grosvenor w Court of Chivalry lata 90. – Johannes de Bado Aureo publikuje Tractatus de Armis
XV w. 1411 – najwcześniejszy przykład nadania herbu arcybiskupowi, nadany Thomasowi Arundelowi 1415 – Henryk V Lancaster ustanawia urząd Garter King of Arms, na którym jako pierwszy zasiada William Bruges 1418 – Henryk V podczas swojej kampanii we Francji tymczasowo zakazuje nadawania herbów 1423 – St Bartholomew’s Hospital otrzymuje herb – jest to prawdopodobnie najstarszy przykład heraldyki medycznej w Anglii 1439 – William Bruges nadaje pierwszy list herbowy, przyznany Worshipful Company of Drapers Henryk VI Lancaster nadaje herb King’s College w Cambridge w 1441 roku i Eton College w 1449 roku – najwcześniejsze przykłady nadania herbu uniwersytetom ok. 1500 – John Writhe wprowadza system odróżniający herby młodszych synów od herbów ich ojców, polegający na umieszczeniu specjalnych znaków na herbach młodszych potomków
XVI w. 1530 – Henryk VIII Tudor wprowadza wizytacje heraldyczne 1538 – Gloucester otrzymuje herb miejski, tym samym stając się pierwszym miastem w Anglii otrzymującym tego typu herb 1561 – College of Arms orzeka, że heraldyczne następczynie nie będą mogły przekazywać swoich ojcowskich klejnotów herbowych swoim potomkom 1562 – Gerard Leigh publikuje The Accedence of Armory 1573 – University of Cambridge otrzymuje herbFox-Davies, A.C. (1915). The Book of Public Arms.
XVII w. 1603 – król Szkocji Jakub I Stuart dziedziczy angielski tron; tym samym przyjmuje nowy herb będący połączeniem angielskiego i szkockiego herbu 1610 – John Guillim publikuje dzieło A Display of Heraldry 1646 – w czasie wojny domowej Karol I Stuart zamyka Court of Chivalry 1649-1660 – podczas gdy Anglia jest republiką, królewski herb zostaje zastąpiony przez nowy herb państwowy 1660 – przywrócona zostaje monarchia; nowy król Karol II Stuart unieważnia herby nadane przez heroldów w okresie, kiedy Anglia była republiką 1667 – Court of Chivalry wznawia pracę 1672 – Karol II Stuart przekazuje urząd Lorda Marszałka księciu Norfolk 1673 – College of Arms tworzy rejestr herbów Od 1673 roku heroldowie z tytułem King of Arms muszą otrzymać zezwolenie Lorda Marszałka na nadanie listu herbowego.