Już w „Naukach dla syna” (Praecepta ad filium) Katona Starszego pojawiła się definicja, zgodnie z którą orator est vir bonus dicendi peritus („mówca to człowiek prawy, biegły w wymowie”). Autor Retoryki dla Hereniusza trafnie utrafił w potrzeby swoich czasów. Nie wiadomo, jakich miał łacińskich poprzedników. Przed nim działali tak zwani Rhetores Romani, którzy starali się ograniczyć wpływ greckiej ῥητορική τέχνη („sztuki retorycznej”) na rzecz rodzimej tradycji i praktyki. Autor opierał się przede wszystkim na greckim podręczniku Hermagorasa z Temnos (z przełomu II i I wieku przed Chrystusem), ale zlatynizował terminologię i egzemplifikację oraz przystosował do historii i realiów rzymskich.

Zawartość thumb|Koniec księgi trzeciej i początek czwartej Rhetorica ad Herennium. Rękopis spisany w Italii w latach 1100-1150. Det Kongelige Bibliotek, Kopenhaga. Sygnatura GKS 1998, 89 verso.

Celem, który przyświecał autorowi, było napisanie podręcznika „krótkiego i jasnego”. Jego zdaniem prace greckie zawierały wiele zbytecznej teorii kosztem zagadnień praktycznych. Opuściliśmy to wszystko, co zebrali greccy autorzy, by zadość uczynić swej chełpliwości;