ażeby się bowiem nie wydawało, że mało umieją, i żeby ich teoria wydawała się trudniejsza, nagromadzili wiele rzeczy niemających związku z tematemRhetorica ad Herennium 1, 1, 1.. Podręcznik podzielony został na cztery księgi. Każda rozpoczynała się wstępem a kończyła konkluzją, która była krótkim podsumowaniem zakończonej i zapowiedzią treści następnej księgi. Dzięki temu układ całej pracy był przejrzysty dla czytelnika.

Rhetorica ad Herennium zbudowana została według dwóch schematów – perypatetyckiego (opartego na regule pięciu zadań retoryki) i przedperypatetyckiego (opartego na teorii części przemówienia). Obydwa schematy zostały połączone, aby wszechstronniej przedstawić teorię retoryczną.

Księga pierwsza Na początku księgi pierwszej autor wyjaśnił, w jaki sposób powinno się przemawiać publicznie, aby zdobyć – tak dalece, jak to możliwe – poparcie słuchaczy. W tym celu należało przede wszystkim wykształcić umiejętność używania, stosownie do okoliczności, każdego z trzech rodzajów retorycznych: mowy pokazowej, doradczej i sądowej.