Ćwiczenie zaś polegało na ustawicznej praktyce i wdrażaniu się do przemawiania.
Po tych ogólnych wyjaśnieniach, w końcówce księgi pierwszej autor rozpoczyna szczegółowo omawiać inwencję, czyli wynajdywanie argumentów. W przeciwieństwie do dzieł greckich, które części przemówienia analizowały podczas przedstawiania dyspozycji, Retoryka dla Herenniusza łączy partes orationis właśnie z inwencją. Inwencję stosuje się w sześciu częściach przemówienia: we wstępie, w przedstawieniu faktów, w konspekcie, w dowodzeniu, w odpieraniu zarzutów i w konkluzjiRhetorica ad Herennium 1, 3.. Dzięki wstępowi umysł słuchacza winien zostać przygotowany do słuchania. Przedstawienie składało się z opowiadania o związanych ze sprawą faktach, które zaszły lub mogły zajść. Konspekt służył do wyliczenia punktów sprawy, które należało poruszyć w mowie – tych, co do których istnieje zgodność, a także tych, które budzą sprzeciw. W dowodzeniu przedstawiało się własne argumenty. Odpieranie zarzutów polegało na obaleniu argumentacji przeciwników. Konkluzja stanowiła artystyczne zamknięcie przemówienia.
Księgi druga, trzecia i czwarta Księgę drugą poświęcił autor zastosowaniu inwencji do rodzaju sądowego.