Rodzaj pokazowy służył do osądzania (chwalenia lub ganienia) ludzi, w rodzaju doradczym uzasadniało się własne poglądy na daną sprawę, zaś w rodzaju sądowym oskarżało lub broniło określonej osoby.
Po wybraniu odpowiedniego rodzaju mowy, mówca powinien przygotować wystąpienie w pięciu następujących po sobie etapach – inwencji, dyspozycji, stylu (elokucji), zapamiętywaniu (memorii) i wygłaszaniu (akcji). Inwencja było to wynajdywanie treści prawdziwych lub prawdopodobnych, dzięki którym można przekonać słuchaczy. Dyspozycja to racjonalny porządek i rozkład treści, który wskazuje, co i w jakim miejscu powinno być umieszczone. Elokucja to zastosowanie właściwych wyrazów i zdań do wymyślonej treści. Memoria to utrwalenie w pamięci wcześniej przygotowanych treści, układu i wyrazów. Wygłaszanie natomiast to wytworne operowanie głosem, mimiką i gestem.
Wszystkie te umiejętności można było osiągnąć trzema sposobami: przy pomocy teorii, naśladownictwa i ćwiczenia. Przez teorię rozumiał autor zespół reguł, które wskazywały na określoną metodę i system przemawiania. Naśladownictwo miało powodować, że zgodnie z konsekwentnie stosowaną metodą możliwe było osiągnięcia podobieństwa do pewnych modeli wymowy.