Stanisław Laudański (ur. 25 lutego 1879 w Chruścielach, zm. 1 sierpnia 1926) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Edwarda i Marii z domu Chapnis. Absolwent gimnazjum z 1900. W 1904 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie do 1905 odbył roczną służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego zostając chorążym. Pracował jako sędzia śledczy w mieście Wiatka.
Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii carskiej w lipcu 1914. Przydzielony do 17 pułku dragonów niżegorodzkich. W 1914 mianowany podporucznikiem, w 1915 porucznikiem, w 1917 podrotmistrzem. W grudniu 1917 został oficerem I Korpusu Polskiego w Rosji, organizując administrację i służąc w 3 pułku ułanów.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego 3 listopada 1918. Zweryfikowany do stopnia majora kawalerii działał w organizowaniu macierzystej jednostki. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowisku dowódcy dywizjonu. Podczas wojny polsko-bolszewickiej został oficerem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, w ramach którego w 1919 został szefem Sekcji XI Politycznej w Oddziale IV Główne Kwatermistrzostwo, a 29 października 1919 kierował sekcją polityczną Oddziału II.