W 1920 został mianowany podpułkownikiem kawalerii.

Uczestniczył w wyznaczaniu i wytyczaniu granicy polsko-radzieckiej po traktacie ryskim w funkcji zastępcy przewodniczącego w podkomisji granicznej w Nieświeżu. Od stycznia 1923 pracował w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie zajął się dokumentowaniem relacji z I wojny światowej oraz gromadził dokumenty, określone jako „Teki Laudańskiego”. Od końca lutego 1923 pracował w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, od 1924 służył w macierzystym 3 pułku Ułanów Śląskich, był redaktorem pisma „Polska Zbrojna”, był także przydzielony do generalnego inspektora jazdy, po czym od 15 maja 1925 do kwietnia 1926 ponownie był oficerem 3 pułku Ułanów Śląskich na stanowisku zastępcy dowódcy. Następnie był doradcą prawnym w Departamencie X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Popełnił samobójstwo strzałem z rewolweru w Warszawie w nocy 1/2 sierpnia 1926, uprzednio w liście wskazując przełożonego z MSWoj. przyczynę „psychiczny rozstrój” (podał, iż „nie może przyznawać się dłużej do rewolucji i że śmierć jego należy uważać jako protest przeciw niej”, co miało związek z zamachem majowym 1926).